Οι μισητοί οχτώ, Q. Tarantino

Το καταστατικό ιδρύσεως των ΗΠΑ σφραγισμένο με μπαρούτι, αίμα, αντριλίκι και σαρκασμό

Γράφει: Χρήστος Σκυλλάκος - Κινηματογράφος - 08/01/2016

«Είμαι απλά ένα ανθρώπινο ον με συνείδηση» είχε δηλώσει λίγους μήνες πριν παίρνοντας μέρος σε διαδήλωση στην Νέα Υόρκη ενάντια στην κρατική και αστυνομική βία. «Κι αν πιστεύετε ότι εδώ συντελείται ένα έγκλημα χωρίς τέλος, πρέπει να ξεσηκωθείτε. Βρίσκομαι εδώ για να πω ότι είμαι στην μεριά των δολοφονημένων». Πέρα από πασίγνωστος κινηματογραφιστής, με όλα τα δίκια του, ο Ταραντίνο είναι και κάτι άλλο. Ένα ον πολιτικό. Το έχουμε ήδη επίγνωση – μιας και τα έργα του λένε πολλά για τον δημιουργό τους – αλλά η κάθε ενέργεια κάποιου στηρίζει και την ολότητα της στάσης του.

Όπως και να έχει αυτή του η δήλωση έχει και συνέπειες. Δεν συγχωρείται. Περσόνες της κινηματογραφικής βιομηχανίας – και δεν θα ήταν άτοπο να πούμε εντεταλμένα – με αφορμή την νέα του ταινία μοιάζουν να ακονίζουν μαχαίρια. Δεν συγχωρούν, όχι απλά την δήλωση του αυτή, μα την ουσία της τέχνης του. Το περιεχόμενο της φιλμογραφίας του παράγει ιδεολογία μη συμβατή με την αμερικανική ηθική και, δυστυχώς γι’ αυτούς, επηρεάζει. Και ακόμη περισσότερο, επηρεάζει μαζικά. Διότι οι ταινίες του πατάνε με δυο ποδάρια. Και στην πλευρά του art house κινηματογράφου και στην πλευρά του εύπεπτου μαζικού θεάματος. Και αυτό είναι μείγμα που μπορεί και δημιουργεί προβλήματα. Έτσι, ως συνέχεια των δηλώσεων της επίσημης αστυνομίας, από αρκετούς πολιτικώς ορθούς κριτικούς κινηματογράφου ακούμε το εξής υποκριτικό. «Όχι άλλο βία! Το παράκανε! Την θεοποιεί». Μα ο Ταραντίνο συνεχίζει την πορεία του. Τους αντιμετωπίζει κατάφατσα. Δίχως υποχωρήσεις αισθητικές και ουσίας.

Η υπόθεση Λούκου

Στάθης

Ας ονομάσουμε συμβατικώς «υπόθεση Λούκου» μια μικρή ιστορία, ενδεικτική μιας βαθειάς παρακμής. Ο κ. Λούκος τα τελευταία πολλά χρόνια υπήρξε διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών. Κατά πολλούς (τουλάχιστον τους περισσότερους που κάνουν φασαρία για τέτοια θέματα στον Τύπο) ο κ. Λούκος είναι ταλαντούχος και ακάματος. Ενας «αναντικατάστατος». Μη σας πω, ένας «θεός». Από την άλλη πλευρά, για κάποιους λίγους (που το κυρίως ρεύμα στον Τύπο σβήνει με ευκολία και βαναυσότητα) ο κ. Λούκος ήταν μονομερής στις επιλογές του, όχι ιδιαιτέρως σφαιρικός και πάντως μονοσήμαντος.

Κατά την προσωπική μου (επιτρέψτε μου) γνώμη, ο κ. Λούκος είναι ένας διακεκριμένος επιβάτης στο τραίνο της κυρίαρχης ιδεολογίας (που ενίοτε θέλει να εμφανίζει εαυτήν ως «αριστερή», «εκσυγχρονιστική», κι άλλοτε ως α-πολιτική ή υπερκομματική). Οντως, ο πρώην διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών καθόρισε (αν δεν στιγμάτισε) το μεγαλύτερο μέρος της πολιτιστικής δραστηριότητας που ήλεγχε με τα ματζούνια της πολιτικής ορθότητας, τουμεταμοντερνισμού, της πολυπολιτισμικότητας κι όλων εκείνων των χαρακτηριστικών μιας τέχνης που έχειλειτουργικώς ενταχθεί στις επιδιώξεις του κράτους. Της τέχνης των επιδοτήσεων, των δημοσίων σχέσεων και των κομματικών συσχετισμών.

Με μια αλαζονεία που μόνον οι μονοσήμαντοι άνθρωποι μπορούν ανύποπτοι να επιδεικνύουν, μια στοιχισμένη χρυσή ορδή στον Τύπο απέρριπτε όλες τις προγενέστερες του κ. Λούκου επιλογές, ως μπανάλ, μπας κλας, λαϊκιστικές και κολλημένες σε μια Ελλάδα του τσαρουχιού και του κιτς. Με έναν λόγο, ένα ιδιότυπο πτωχοπροδρομικό αριστοκρατιλίκι μιας αυτοαναφορικής στους κώδικες της ελίτ, έβρισκε στο έργο του κ. Λούκου την «Ελλάδα της Ευρώπης». Στην πραγματικότητα, η προσέγγιση αυτή (όχι απαραιτήτως απ’ τον ίδιο τον κ. Λούκο, αλλά οπωσδήποτε από τους φαν του στα ΜΜΕ) υποκρύπτει ένα γκλαμουριάρικο πρωινάδικο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως «θίασο μυστικό» ανωτέρας ποιότητας. Μια Ψωροκώσταινα, ή αν προτιμάτε μια μαντάμ Σουσού για καφέ-ολέ στα Παρίσια, μακριά απ’ την πλέμπα, καθώς αξίζει στο περιούσιον της ύπαρξής της.

56 χρόνια από τον θάνατο του Αλμπέρ Καμύ

Σαν σήμερα, πριν από 56 χρόνια, ο φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος Αλμπέρ Καμύ πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στην Αλγερία σε ηλικία 47 ετών.

56 χρόνια μετά το θάνατό του , το σύνολο του έργο του αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο για όσους ανθρώπους θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι, για όσους ανθρώπους θέλουν να σκεφτούν έξω από τις νόρμες του κόσμου της εξουσίας. Αλλά καλύτερα να μιλήσει ο ίδιος ο Καμύ για τον Καμύ.

Η ομιλία αποδοχής του Βραβείου Νόμπελ του Αλμπέρ Καμύ το 1957

Μετάφραση Θανάσης Θ. Νιάρχος

«Ενώ δεχόμουν τη διάκριση με την οποία η ελεύθερη ακαδημία σας θέλησε να με τιμήσει, η ευγνωμοσύνη μου γινόταν τόσο πιο βαθιά όσο αναμετρούσα ως ποιο σημείο η ανταμοιβή αυτή ξεπερνούσε την προσωπική μου αξία. Κάθε άνθρωπος και, κατά μείζονα λόγο, κάθε καλλιτέχνης θέλει ν’ αναγνωριστεί. Το θέλω κι εγώ. Αλλά μου ήταν αδύνατον να δεχτώ την απόφασή σας χωρίς να συγκρίνω την απήχησή της σε σχέση μ’ αυτό που πραγματικά είμαι. Πώς ένας άνθρωπος σχεδόν νέος, με μοναδικό πλούτο τις αμφιβολίες του κι ένα έργο που ακόμη πλάθεται, συνηθισμένος να ζει μέσα στη μοναξιά της εργασίας ή το καταφύγιο της φιλίας, θα μπορούσε να μην πανικοβληθεί από μια απόφαση που τον έφερνε ξαφνικά, αυτόν το μοναχικό και κλεισμένο στον εαυτό του άνθρωπο, στο φως των προβολέων; Με ποια καρδιά επίσης μπορούσε να δεχτεί αυτήν την τιμή, την ίδια ώρα που στην Ευρώπη άλλοι συγγραφείς, απ’ τους καλύτερους, είναι καταδικασμένοι στη σιωπή, κι ακόμη, την ίδια εποχή που η γενέθλια γη του γνωρίζει ατέλειωτη δυστυχία;

Τελειώνουν με αριστερό πρόσημο όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων - Ετοιμάζουν τη νέα κοινωνική τάξη των φτωχών πριν το Μνημόνιο 4

Της Κατερίνας Γκαράνη και Μαρίας Τσολακίδη

Το 2016 θα είναι η αρχή του τέλους της εποχής της ελπίδας. Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να είναι έτοιμοι για την πραγματοποίηση όλων των μνημονιακών υποχρεώσεων των τριών μνημονιακών συμβάσεων το πρώτο εξάμηνο του 2016 και να ετοιμάζονται για ένα νέο μνημόνιο που θα έρθει ως "σωτηρία" αφού για πολλοστή φορά ο λογαριασμός δεν θα βγαίνει.

Ο κ. Τσίπρας θυμήθηκε την παλιά τακτική της Άνοιξης του 2015 και στην πρώτη συνέντευξή του για το 2016 δήλωσε ότι η κυβέρνησή του θα τηρήσει το πρόγραμμα αλλά δεν θα δεχθεί αδικίες από τους δανειστές. Οι λεονταρισμοί είναι ένα παιχνίδι του νηπίου της πολιτικής αλλά στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή απλά προετοιμάζει τους Έλληνες ότι οι αδικίες είναι το μόνο σίγουρο που θα δουν στην από εδώ και πέρα ζωή τους. Οι αδικίες για τις οποίες μιλά ο κ. Τσίπρας δεν είναι τίποτε άλλο από την υλοποίηση όλων των μνημονιακών νόμων που έχουν ψηφιστεί μέχρι σήμερα από το 2010 και οι πολίτες έχουν πάρει μέχρι στιγμής μόνο μία γεύση και όχι το κυρίως πιάτο του τεράστιου πάρτι δις ευρώ στο οποίο συμμετέχουν αποκλειστικά δανειστές και κυβερνώντες.

Αποχαιρέτα την σύνταξη που ήξερες 

Το συνταξιοδοτικό που λύνεται άμεσα απλά θα είναι η αρχή του τέλους των συντάξεων εφόσον θα στηρίζεται αποκλειστικά στην εθνική σύνταξη (πρόκειται για ένα επίδομα) το οποίο θα αναπροσαρμόζεται βάση της ρήτρας ανάπτυξης της χώρας. Οι κυβερνητικοί το παρουσιάζουν ως την τέλεια λύση προβάλλοντας το επιχείρημα ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης της χώρας από το 2016 θα ανεβαίνουν με αποτέλεσμα να ανεβαίνει και το ποσό των 384 ευρώ (ποσό που υπόσχεται η κυβέρνηση ως "εθνική σύνταξη"). Δηλαδή, η κυβέρνηση δηλώνει ότι έχει ως σίγουρο ποσό το περίπου 1 δις για την σύνταξη των 2,656,007 (αριθμός συνταξιούχων τον Ιούνιο του 2015) το μήνα. Θέλει να πείσει πως το πτωχευμένο και χρεοκοπημένο κράτος θα καταφέρει να εισπράττει από φόρους πάνω από 12 δις ευρώ το χρόνο για να καλύπτει το κατώτατο ποσό συντάξεων διαχωρίζοντας τα δανεικά των μνημονίων για την πληρωμή τους.

Ξεπληρώνει ένα χρέος 100 ετών!

Του Παναγιώτη Σαμαρά

Ο κύριος στη φωτό είναι ο Ed St’George. Έφυγε από την πόλη του , το Irvine της Καλιφόρνια το Νοέμβρη του 2015 και ήρθε στη Λέσβο.

Ήρθε ξεκάρφωτος, χωρίς να γνωρίζει κανέναν στη χώρα μας. Έπιασε ένα σπιτάκι στη Συκαμνιά , νοίκιασε και ένα αμαξάκι και κάθε μέρα έψαχνε πως θα βοηθήσει τους πρόσφυγες και τους ντόπιους που τους περιθάλπουν.

Ταυρί ολόκληρο ο Ed, με βρήκε στην Εφταλού και με παρακάλεσε να τον πάρουμε μαζί μας να βοηθήσει στην εθελοντική δράση που οργάνωσα. Στην αρχή μου φάνηκε σα χαζοαμερικάνος, αλλά ήταν ευγενικός και παρόλη την ηλικία του των 65+ ετών είχε τον κατάλληλο σωματότυπο για τις αγγαρείες που μας περίμεναν, οπότε τον πήρα κοντά.

Αφού περάσαμε μαζί όλη την ημέρα κουβαλώντας σκουπίδια, ρούχα και εφόδια, ρώτησα τους ντόπιους για αυτόν αλλά δεν ήξερε κανείς τίποτε! Δεν τους είχε δώσει λεπτομέρειες για την παρουσία του στο νησί.

«Καθώς γερνάμε, και γινόμαστε σοφότεροι, συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά ότι:….

Εξαιρετικό μήνυμα του Πάπα Φραγκίσκου

«Καθώς γερνάμε, και γινόμαστε σοφότεροι, συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά ότι:

Ένα ρολόι των $300 δείχνει την ίδια ώρα με ένα ρολόι των $30. 

Ένα πορτοφόλι των $300 χωράει τα ίδια χρήματα με ένα των $30.

Η μοναξιά σε ένα σπίτι 30 τ.μ. ή 300 τ.μ. είναι η ίδια.

Ελπίζω μια μέρα να συνειδητοποιήσεις ότι η εσωτερική σου ευτυχία δεν προέρχεται από τα υλικά πράγματα στον κόσμο.

Δεν έχει σημασία αν ταξιδεύεις σε πρώτη ή οικονομική θέση, σε περίπτωση ατυχήματος και στις δυο περιπτώσεις θα βγεις από το αεροπλάνο.

Ελπίζω να συνειδητοποιήσεις ότι αληθινή ευτυχία είναι να έχεις φίλους και αδελφούς με τους οποίους μπορείς να μιλήσεις, να γελάσεις και να τραγουδήσεις.

Πέντε στοιχεία για την ευτυχία:

1. Μην μάθετε στα παιδιά σας να γίνουν πλούσιοι, μάθε τους να είναι ευτυχισμένοι, ώστε να δουν την αξία των πραγμάτων και όχι την τιμή του.

2. Φάτε το φαγητό σας, σαν να είναι το φάρμακό σας, αλλιώς θα πρέπει να παίρνετε το φάρμακο σας, σαν να είναι το φαγητό σας.

3. Όποιος σας αγαπάει δεν θα σας αφήσει ποτέ. Ακόμη κι αν έχει 100 λόγους για να το κάνει, θα βρει έναν λόγο για να μείνει.

Παπάδες και παπατζήδες

Του Δημήτρη Σούλτα

Οι κορώνες ορισμένων ιεραρχών,με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια,δεν είναι απλώς κάποιες εξαιρέσεις στον κανόνα.Είναι μια συνεχής υπόμνηση του τρόπου με τον οποίον λειτουργεί η Εκκλησία στο ανώτατο επίπεδο, τουπώς παρεμβαίνει στη δημόσια σφαίρα και πώς κεφαλαιοποιεί τις παρεμβάσεις της.

Οι μισανθρωπικές κορώνες του Αμβρόσιου ή του Σεραφείμ δεν είναι απλώς οι απόψεις κάποιων πολιτών. Είναι οι απόψεις υψηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων που καλούν σε άρνηση τήρησης των νόμων, ενώ παράλληλα απειλούν τους εκπροσώπους της νομοθετικής εξουσίας με «κυρώσεις». Είναι απόψεις που δεν αποδοκιμάζονται ούτε εμμέσως από την κεφαλή της Εκκλησίας, είναι απόψεις που δεν επιφέρουν καμία κύρωση στους, αμοιβόμενους από το Δημόσιο, ιεράρχες.

Είναι ένα σκηνικό «αγωνιστικού» οίστρου, που διατυπώνει μια τουλάχιστον περίεργη άποψη περί δικαιωμάτων. Είναι η λογική που θεωρεί ότι η απόδοσηκάποιουδικαιώματοςστοσύνολο ή σε μία ομάδα πολιτών, στερεί από την ίδια την Εκκλησία δικαιώματα, χωρίς ούτε μια διάταξη των νόμων να αναφέρεται σ’ αυτήν ή στην λειτουργία της.

Δεν είναι άλλωστε περίεργο κάτι τέτοιο.Η Εκκλησία τηςΕλλάδας εναντιώθηκε και στην θέσπιση του πολιτικού γάμου ως προαιρετικού. Εναντιώνεται τώρα στην καύση των νεκρών, χωρίς κανένας νόμος να τηςέχει απαγορεύει ή να έχει περιορίσει το δικαίωμα της να τελεί γάμους ή κηδείες κατά το τυπικό.

Οι ιεράρχες αυτοί, με προεξέχοντες τους Αμβρόσιο, Σεραφείμ και Άνθιμο απευθύνονται σε ένα συντηρητικό κοινό, στο οποίο επενδύουν για να συνεχίσουν να παρεμβαίνουν με ωμό τρόπο στα πολιτικά πράγματα και να διατηρούν σε καλή κατάσταση το ταμείο της «επιχείρησής» τους. Ένα διαρκές ποντάρισμα και μάλιστα ασφαλές και με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ * ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

 Χρόνια πολλά  

Καλά Χριστούγεννα 

 με Yγεία και Eυτυχία

Ας ευχηθούμε για μια ακόμη φορά, και ας ελπίσουμε... 

Τα φετινά Χριστούγεννα να είναι η απαρχή μιας νέας περιόδου. Μιας περιόδου με "επί γης ειρήνη".

Με λιγότερη πείνα, λιγότερους πολέμους,  λιγότερους  ξεριζωμένους,  λιγότερο πόνο και δυστυχία... 

Μιας περιόδου που τα παιδιά  θα μεγαλώνουν σε ένα ειρηνικό, φιλικό  και ασφαλές περιβάλλον ...  

Σε ένα περιβάλλον, όπως αυτό περιγράφεται από τον άγγελο τη βραδιά της γέννησης.

 "... και εξαίφνης εγένετο συν τω αγγέλω πλήθος στρατιάς ουρανίου αινούντων 

τον Θεόν και λεγόντων Δόξα εν ύψιστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία..." 

και για 2000 χρόνια, περιμένουμε,  ελπίζουμε και ευχόμαστε...

   

***

"Αν έστω και ένα παιδί σε κάποια άκρη του κόσμου πεθαίνει από την πείνα 

η από τον πόλεμο, τότε ο πολιτισμός μας έχει αποτύχει οικτρά" N. Καζαντζάκης

Απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης του Στέφανου Τζουμάκα για το ντοκυμαντερ του Στ. Κούλογλου «Η αληθινή ιστορία της 17 Νοέμβρη»

Πείτε μου για τον σύλλογο Ηπειρωτών, του οποίου γίνατε πρόεδρος. Γιατί αποφασίσατε να τον φτιάξετε;

Η δικτατορία είχε καταργήσει τους φοιτητικούς συλλόγους που ήταν στις σχολές και ταυτόχρονα είχε καταργήσει και τους συλλόγους των φοιτητών που προερχόταν από διάφορες περιοχές της χώρας. Είχε αρχίσει μια κίνηση ότι ο καλύτερος τρόπος για να ξαναρχίσουμε να θέτουμε το θέμα έμμεσα κατά της δικτατορίας ήταν να ξαναγυρίσουμε στους συλλόγους. Έτσι λοιπόν κάναμε μια μεγάλη προσπάθεια επί μήνες πάρα πολλούς σχεδόν ένα χρόνο για να βρεθούμε εφτά για να αποτελέσουμε την προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή που θα κατέθετε στο Πρωτοδικείο την αίτηση για να ξανασυσταθεί ο σύλλογος. Και μετά κάναμε άλλο μισό χρόνο για να βρούμε εικοσιένα για να συστήσουμε το σωματείο. Και βέβαια μετά μπήκαμε στο θέμα των προβλημάτων για την εκπαίδευση, των προβλημάτων των φοιτητών, αλλά έμμεσα όλο το θέμα είχε σχέση με τον αγώνα εναντίον της δικτατορίας.

Γιατί κάνατε τόσο χρόνο;

Διότι δεν ήτανε αποφασισμένοι οι φοιτητές. Υπήρχε φόβος και να μην ξεχνάμε Στέλιο ότι ήταν μειοψηφικό το κίνημα εναντίον της δικτατορίας. Ο ελληνικός λαός δεν ήθελε τη δικτατορία αλλά την ανέχθηκε και γι αυτό και σήμερα βγαίνουν στα γκάλοπ 35% με 40% ότι δεν έβλαψε η δικτατορία τη χώρα, δεν κατεστράφη η Κύπρος, δεν πήγαμε πίσω πάνω από δεκαπέντε χρόνια, δεν κατεστράφη το πολιτικό μας σύστημα η κοινωνία μας. Διότι ήταν από τότε. Δηλαδή η ακροδεξιά είχε μία βάση στην Ελλάδα από τότε. Αλλά απλώς δεν είχε τη λαϊκή βάση για να γίνει το σύστημα φασιστικό και έμεινε στρατοκρατικό.

Frontex: η Τζιχάντ των Βρυξελλών

Του Περικλή Κοροβέση

Εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι, χωρίς να γνωρίζονται και φυσικά χωρίς να έχουν συνεννοηθεί μεταξύ τους, βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν την ίδια τραγική μοίρα και να βρίσκονται μπροστά στο ίδιο δίλημμα: Ή μένουμε εδώ και έχουμε έναν βέβαιο θάνατο ή φεύγουμε από δω και με τη βοήθεια του Θεού ίσως σωθούμε.

Και αν στον δρόμο πεθάνουμε, μέχρι τότε θα ζούμε με την ελπίδα, που στη χώρα μας έπαψε να υπάρχει πια.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν εξήντα εκατομμύρια πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους, γιατί ο πόλεμος δεν ξεχωρίζει μάχιμους και αμάχους.

Στους δέκα νεκρούς μόνο ο ένας είναι μάχιμος. Από αυτούς ελάχιστοι κατορθώνουν και φτάνουν στην Ευρώπη.

Οι περισσότεροι βρίσκουν καταφύγιο σε γειτονικές χώρες, όπου στοιβάζονται σε τεράστια στρατόπεδα συγκέντρωσης σε άθλιες συνθήκες και με έναν ΟΗΕ να τρέχει λαχανιασμένος και να μην προλαβαίνει.Ο μικρός Λίβανος έχει ένα εκατομμύριο τετρακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες από τη Συρία. Δηλαδή το ένα τέταρτο του πληθυσμού του. Δεν είναι ράπισμα στον ανθρωπισμό της Ευρώπης;

Μαζεύτηκαν οι σοφοί ηγέτες της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες, για να δουν τι θα κάνουν με τα κύματα των προσφύγων που καθημερινά δυναμώνουν. Δεν τους απασχόλησε καθόλου γιατί υπάρχουν πρόσφυγες, αλλά για το πώς θα αμυνθεί η ίδια η Ευρώπη από τους ξεριζωμένους.

Οταν γράφονται αυτές οι γραμμές η σύσκεψη των Βρυξελλών είναι σε εξέλιξη και ξέρουμε πως δεν θα παρθούν αποφάσεις.

Η κτηνωδία των πολιτισμένων του βορρά

Ποιος είναι το κτήνος τελικά; Τι αξίζει άραγε σ’ αυτούς που αποφασίζουν για την ζωή και τον θάνατο ελεύθερων πλασμάτων; Ποιος θα κυνηγήσει επιτέλους νόμιμα τα κτήνη του πλανήτη; Θα έρθει άραγε κάποτε η στιγμή να βρεθούν στην πλευρά του κυνηγημένου; Σίγουρα όταν μυρίσουν το δικό τους αίμα θα καταλάβουν έστω και την ύστατη στιγμή την αγωνία του άδικου θανατικού που σπέρνουν συνέχεια.

Χιλιάδες Νορβηγοί (ανθρωπόμορφα κτήνη) εγγράφηκαν για να κυνηγήσουν 16 από τους 30 εναπομείναντες λύκους της χώρας. 

Οι αιτήσεις των Νορβηγών κυνηγών για την άδεια θήρευσης 16 λύκων έφτασαν τις 11.571 φέτος, διαμορφώνοντας μία αναλογία 723 κυνηγών ανά λύκο, για ένα πληθυσμό που μπορεί να αριθμεί μόλις 30 άτομα ελεύθερα στην άγρια φύση της χώρας. 

Η νορβηγική καφέ αρκούδα ακολούθησε σε ζήτηση, με 10.930 εγγεγραμμένους κατόχους άδειας να δηλώνουν πρόθεση για το κυνήγι 18 ζώων.