Διαρκές έγκλημα στην Υεμένη

Με τις πλάτες της Δύσης οι Σαουδάραβες ξεθεμελιώνουν μια ολόκληρη χώρα

του Ερρίκου Φινάλη

Την περασμένη εβδομάδα συμπληρώθηκαν 4 χρόνια από την έναρξη της γενοκτονικής επέμβασης της Σαουδικής Αραβίας και των σουνιτών συμμάχων της στην Υεμένη*. Υποτίθεται ότι θα ήταν μια «χειρουργική» επιχείρηση διάρκειας λίγων εβδομάδων με στόχο να δοθεί ένα συντριπτικό πλήγμα στις φιλοϊρανικές δυνάμεις, οι οποίες ελέγχουν την πρωτεύουσα Σαναά και το μεγαλύτερο τμήμα αυτής της πάμπτωχης και κατεστραμμένης από δικτατορίες και εμφύλιους αραβικής χώρας. Τέσσερα χρόνια μετά, η εγκληματική και παράνομη επέμβαση συνεχίζεται με πολιτική κάλυψη και στρατιωτικό εξοπλισμό από τη Δύση. Και φυσικά, μη έχοντας πραγματικά ερείσματα στο εσωτερικό της χώρας, παρουσιάζει ελάχιστα εδαφικά κέρδη: οι φιλοϊρανοί Χούθι παραμένουν γερά αγκιστρωμένοι στις θέσεις τους. Όμως το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και υποδομές είναι τεράστιο.

Οι νεκροί λόγω των συγκρούσεων, και κυρίως των αεροπορικών επιδρομών της σαουδαραβικής συμμαχίας (που βομβαρδίζει ακόμη και νοσοκομεία, υπαίθριες λαϊκές αγορές, γάμους και κηδείες, αντιγράφοντας το… αμερικανικό έθιμο σε Αφγανιστάν και Ιράκ), ανέρχονται σε 60.000 – στη μεγάλη πλειοψηφία πρόκειται βέβαια για αμάχους. Πολλαπλάσιος όμως είναι ο αριθμός των «παράπλευρων απωλειών», δηλαδή των Υεμενιτών που έχασαν τη ζωή τους λόγω της πείνας και των ασθενειών που έφερε η επέμβαση. Μόνο τα βρέφη και νήπια κάτω των 5 ετών που πέθαναν αυτά τα 4 χρόνια εξαιτίας ασθενειών που σχετίζονται με ελλιπή διατροφή και μη παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ανέρχονται σε 85.000!

Η θρυλική απόδραση των 7 κομμουνιστών από τις φυλακές Συγγρού (15/04/1931)

«Κάτι τό σπάνιον είς τά χρονικά τών φυλακών τής χώρας... Κάτι πού ένθυμίζει άπιθάνους άφηγήσεις τρομακτικών άστυνομικών μυθιστορημάτων. Κράμα πνεύματος καί φανταστικής άφηγήσεως τής άποβράσεως έκ του φρουρίου "Υφ του Μοντεχρήστου καί τής άρπαγής τής βασιλίσσης, άπετέλεσαν τό πλαίσιον είς τό όποιου έμελετήθη τό θρασύ πραξικόπημα. Πριόνισμα του καγγελόφραχτου παραθύρου, Αρπαγή καί φίμωσις του σκοπού στρατιώτου, στιλπνά περίστροφα μέσα είς τήν ψυχρή Απριλιανή νύκτα...».

Μέ τό γλαφυρό αυτό ύφος, πού συναγωνίζεται τα μυθιστορήματα της παλιάς εποχής, χρωμάτιζε η «Άκρόπολις» της 16ης ’Απριλίου 1931 την πρώτη μεγάλη Απόδραση κομμουνιστών στην Ελλάδα, που έδινε με τον εντυπωσιακό τίτλο: «'Υπό τήν άρχηγίαν του περιβοήτου Χαϊτά όκτώ κομμουνισταί διέρρηξαν τάς φυλακάς Συγγρού και άπέδρασαν».

Οι 7 και ο δεκανέας

Η απόδραση είχε γίνει δυο μέρες νωρίτερα, τη νύχτα της 14ης Απριλίου κάτω από συνθήκες πραγματικά μυθιστορηματικές. Οι δραπέτες, γνωστά στελέχη του Κ.Κ.Ε., ήταν οι: ’Ανδρόνικος Χαϊτάς, Αευτέρης Αποστόλου, Κ. Εύτυχιάδης (ή Ήλιάδης), Δ. Παπαρήγας, Β. Άσίκης, Περ. Καρασκόγιας, Μάρκος Μαρκοδίτης και Γρηγόρης Γρηγοριάδης.

Ο τελευταίος, γνωστός από την ημέρα εκείνη σαν «κόκκινος δεκανέας», δεν ήταν κρατούμενος αλλά φρουρός τους και με την ανεκτίμητη όπως θα δούμε συμβολή του, στάθηκε ο αποφασιστικότερος παράγοντας για την απόδραση.

Ο τρόπος της απόδρασής τους είχε πολλά γνωρίσματα από τα κλασικά πρότυπα: λιμάρισαν τα κάγκελα του παραθυριού, έριξαν σκοινί, αρπάχτηκαν, κατέβηκαν κάτω και χάθηκαν.

Τα πράγματα όμως δεν έγιναν ούτε τόσο απλά ούτε τόσο εύκολα.

Τoν καιρό εκείνο στις φυλακές Συγγρού βρισκόντουσαν κλεισμένοι 32 υποδικοκατάδικοι κομμουνιστές (μαζί με τους ποινικούς ξεπερνούσαν τους 400), οι όποιοι κρατιόντουσαν ομαδικά στον μεγάλο θάλαμο που έβλεπε στο εξωτερικό προαύλιο. Ανάμεσά τους βρισκόταν, από τον προηγούμενο Νοέμβριο και ο Θανάσης Κλάρας, καταδικασμένος σε 6 μήνες φυλακή για παράβαση τού «Ιδιωνύμου».

Σιμόν ντε Μποβουάρ: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

Υπήρξε ένα από τα πιο φωτεινά γυναικεία σύμβολα του 20ού αιώνα αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο με τον οποίο νοείται η γυναίκα. Η ζωή και η σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ ξέφευγαν από τα στενά φεμινιστικά πλαίσια, περιπλέκονταν με τον υπαρξισμό, την Αριστερά, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τη Γαλλική διανόηση και επηρέασαν σε επίπεδο ιδεών και φαινομένων την κοινωνία.

Η Σιμόν γεννιέται στις 9 Ιανουαρίου 1908 στο Παρίσι, μεγαλώνει σε ένα συντηρητικό, μεγαλοαστικό και καθολικό περιβάλλον και σε μικρή ηλικία θέλει να γίνει καλόγρια. Στα 14 της χρόνια περνάει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση που την απομακρύνει μια και καλή από το Θεό και την εθίζει στη φιλοσοφική αναζήτηση. Το πάθος της για τη φιλοσοφία την οδηγεί στα έδρανα της École Normale Supérieure, όπου ξεχωρίζει για την ανατρεπτική της σκέψη και το 1921 γνωρίζει τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Αποτελεί ειρωνεία το γεγονός πως η «μητέρα του φεμινισμού» έχει αποτυπωθεί στη συνείδηση πολλών ως η σύντροφος ενός σπουδαίου άντρα, αλλά η σχέση της Μποβουάρ με τον Σαρτρ, τόσο στον έρωτα όσο και στη φιλοσοφία, είναι ιδιαίτερη, αμφίδρομη και ανεξάρτητη. Ως ζευγάρι, μένουν σε διαφορετικά σπίτια και ως ερωτικοί σύντροφοι, διατηρούν ανοιχτές ερωτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, ενίοτε και όλοι μαζί, καταστάσεις που η Μποβουάρ θα εξιστορήσει μέσα από το λογοτεχνικό της έργο.

Η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα

Στα 1892 τα 5 εργοστάσια υφαντουργίας των αδερφών Ρετσίνα στον Πειραιά όπου απασχολούνταν περίπου 2.000 εργάτες και εργάτριες εξελίχτηκαν στη σημαντικότερη υφαντουργία...

Επιμέλεια: Ευαγγελία Σμυρναίου

Στα 1892 τα 5 εργοστάσια υφαντουργίας των αδερφών Ρετσίνα στον Πειραιά όπου απασχολούνταν περίπου 2.000 εργάτες και εργάτριες εξελίχτηκαν στη σημαντικότερη υφαντουργία βαμβακερών υφασμάτων των Βαλκανίων. Ακριβώς τότε, αυτή η πιο εύρωστη βιομηχανία του Πειραιά αποφάσισε να μειώσει την αμοιβή που κατέβαλε στις εργάτριες από 80 σε 65 λεπτά το τόπι υφάσματος. Οι υφάντριες αμύνθηκαν αυθόρμητα στην προσπάθεια του εργοδότη τους να τους μειώσει κατά 20% περίπου το ποσό της μικρής τους αμοιβής, που ακόμα και ολόκληρη δεν επαρκούσε για τη συντήρησή τους. Και τότε, εξήντα ή και περισσότερες ίσως εργάτριες του δεύτερου εργοστασίου της επιχείρησης αρνήθηκαν να δουλέψουν και διασχίζοντας σε πορεία τους δρόμους του Πειραιά περπάτησαν ώς την έδρα της διεύθυνσης του εργοστασίου με σκοπό να διαμαρτυρηθούν.

Η απεργία των εργατριών του Ρετσίνα όχι μόνο αναφέρεται από την «Εφημερίδα των Κυριών», το φεμινιστικό περιοδικό που εξέδιδε από τα 1887 η Καλλιρρόη Παρρέν, αλλά η συντάκτρια της είδησης και προφανώς η ίδια η εκδότρια, που είχε την ευθύνη για κάθε άρθρο που δεν υπογράφεται, υπερασπίστηκε τις απεργούς.

Η εφημερίδα αναφερόταν σε 60 γυναίκες, όχι σε «κοράσια». «Φρονούμεν ότι έδει να αυξηθή το ημερομίσθιον των πτωχών εργατίδων αίτινες δι' όλης της ημέρας εργαζόμεναι μόλις πορίζονται τον επιούσιον άρτον πλουτίζοντες ολονέν διά του ιδρώτος αυτών τα βαλάντια των εργοστασιαρχών».

Ο Ερντογάν προσπαθεί να αντισταθεί αλλά δεν ξέρει πως

Ραγκίπ Ντουράν

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πανικόβλητος και εξοργισμένος από τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών της 31ης Μαρτίου, προσπαθεί να αντισταθεί, δηλαδή να ακυρώσει τις κάλπες και να διοργανώσει εκ νέου εκλογές. Όμως βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Έντεκα ημέρες μετά τις εκλογές, τα οριστικά αποτελέσματα για την μητρόπολη της Κωνσταντινούπολης δεν έχουν ανακοινωθεί επισήμως από το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο, του οποίου τα περισσότερα μέλη είναι διορισμένα από την κυβέρνηση.

Αυτή η ήττα μεταφράζεται από τους αναλυτές σε πολλά επίπεδα:

Οι μεγάλες πόλεις, τις οποίες κέρδισε η αντιπολίτευση, δηλαδή η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα, η Σμύρνη, τα Άδανα, η Προύσσα και η Μερσίνη (όπου κατοικεί πάνω από το 50% το πληθυσμού αθροιστικά και με άλλες πόλεις που κέρδισε η αντιπολίτευση), παράγουν περισσότερο από το 70% του ΑΕΠ της χώρας. Ο προϋπολογισμός της Κωνσταντινούπολης είναι μεγαλύτερος από εκείνον που ορίζουν 60 ανεξάρτητα Κράτη. Το κυβερνών κόμμα έχασε, λοιπόν, μια σημαντική πηγή εσόδων που επιδοτούσε τα θρησκευτικά ιδρύματα, και τους οργανισμούς που πρόσκειντο στον Ερντογάν, όπως και τις πολιτικές δραστηριότητες του ΑΚΡ.

Ο άτρωτος «Μεγάλος Ηγέτης του 21ου αιώνα», ο «Πανίσχυρος Αρχηγός», τίτλοι που του έδωσαν οι οπαδοί του, δέχθηκε ένα ισχυρό χτύπημα στις εκλογές της 7ης Ιουνίου του 2015. Αυτό είχε προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια ακόμη και εντός του ΑΚΡ. Πολλές επικριτικές φωνές ακούστηκαν στο περιβάλλον του Ερντογάν: Κάποιοι θεωρούσαν ότι ένα κόμμα εξουσίας πρέπει να παραδεχθεί την ήττα και να λάβει μέτρα για να επιβραδύνει την πτώση, ενώ άλλοι - η πλειοψηφία - επινοούσαν θεωρίες συνομωσίας ισχυριζόμενοι ότι υπήρξε οργανωμένη απάτη. Η ήττα είχε επίσης επηρεάσει και την γραφειοκρατία και τη Δικαιοσύνη. «Εάν επικυρωθεί, κινδυνεύουμε να κριθούμε συνεργοί», ομολόγησαν πολλοί υψηλά ιστάμενοι γραφειοκράτες και εισαγγελείς.

Έντονη αντίδραση του ΟΗΕ στη σύλληψη Ασάνζ

Η εισηγήτρια του ΟΗΕ για εξωδικαστικές, συνοπτικές ή αυθαίρετες εκτελέσεις Ανιές Καλαμάρ δήλωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο πως ο Ισημερινός, με την έξωση του Τζούλιαν Ασάνζ από την πρεσβεία του στο Λονδίνο, μπορεί να προκάλεσε έναν «πραγματικό κίνδυνο σοβαρών παραβιάσεων των θεμελιωδών δικαιωμάτων του».

«Εκδιώκοντας τον κ. Ασάνζ από την πρεσβεία τους στο Λονδίνο, οι αρχές του Ισημερινού επέτρεψαν στη βρετανική αστυνομία να τον συλλάβει , (γεγονός που αποτελεί) ένα σημαντικό βήμα προς την έκδοσή του στις Ηνωμένες Πολιτείες», δήλωσε η Καλαμάρ και πρόσθεσε: «Κάνοντάς το αυτό, ο Ισημερινός εξέθεσε τον κ. Ασάνζ σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρών παραβιάσεων των θεμελιωδών δικαιωμάτων του».

Η εισηγήτρια του ΟΗΕ ανέφερε επίσης: «Σε ό,τι αφορά τη βρετανική κυβέρνηση, όπως έχει καταλήξει επανειλημμένα η Ομάδα Εργασίας των Ηνωμένων Εθνών για τις αυθαίρετες κρατήσεις, οι βρετανικές αρχές στέρησαν αυθαίρετα την ελευθερία από τον κ. Ασάνζ, πλήττοντας με αυτό τον τρόπο την υγεία του και θέτοντας ενδεχομένως τη ζωή του σε κίνδυνο».

Από την πλευρά του, ο ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για το δικαίωμα και τον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής, ο Τζο Κανατάτσι, που αναμενόταν να συναντήσει τον Τζούλιαν Ασάνζ στις 25 Απριλίου στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, δήλωσε στους δημοσιογράφους πως δεν θα ακυρώσει το ταξίδι του και προβλέπει να «τον επισκεφθεί και να του μιλήσει σε ένα αστυνομικό τμήμα ή όπου αλλού μπορεί να κρατείται στο Ηνωμένο Βασίλειο».

Τζούλιαν Ασάνζ: Ο «εφιάλτης» των ΗΠΑ... και όχι μόνο

Ησύλληψη του ιδρυτή των WikiLeaks, Τζούλιαν Ασάνζ,
από την βρετανική αστυνομία, την Πέμπτη, λίγα λεπτά μετά την εκδίωξή του από τηνπρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, όπου είχε βρει καταφύγιο από το 2012, ήταν μια σχεδόν «προαναγγελθείσα» εξέλιξη.

Ο Ασάνζ, που έφερε στο φως δεκάδες χιλιάδες απόρρητα έγγραφα της αμερικανικής διπλωματίας αποκαλύπτοντας πολλά σκοτεινά σημεία τόσο της ίδιας όσο και πολλών άλλων χωρών, κατέφυγε στην πρεσβεία του Ισημερινού για να αποφύγει το αίτημα έκδοσής του στην Σουηδία με την κατηγορία για βιασμό. Η δίωξη του, όπως τόνιζε απο την αρχή ήταν προσχηματική, καθώς απότερος στόχος ήταν η έκδοσή του στις ΗΠΑ, όπου διώκεται για συνωμοσία. Εξάλλου, οι εισαγγελικές αρχές της Σουηδίας είχαν βάλει στο αρχείο την σχετική έρευνα το 2017. Ωστόσο μετά την τελευταία εξέλιξη η δικηγόρος της γυναίκας που κατηγορεί τον Τζούλιαν Ασάνζ δήλωσε ότι θα επιδιώξει το εκ νέου άνοιγμα της έρευνας. Κοινή εκτίμηση είναι πως πλέον θα δρομολογηθεί η έκδοσή του στις ΗΠΑ. Οι αμερικανικές αρχές έχουν ζητήσει την έκδοσή του και τα Wikileaks έγραψαν πως η σύλληψη έγινε «στο πλαίσιο του εντάλματος για συνωμοσία σχετικά με τη δημοσίευση διαβαθμισμένων πληροφοριών που αποκαλύπτουν εγκλήματα πολέμου το 2010». Η ζωή του θα τεθεί σε κίνδυνο αν απελαθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει επισημάνει δικηγόρος του. 

Μια προδιαγεγραμμένη κατάληξη

Ellis Island, το νησί των δακρύων και του φόβου

Mια μέρα σαν τη σημερινή στις 11 Απριλίου του 1890, φτάνουν οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική, στο νησί Έλις. 

«Στο λιμάνι της Νέας Υόρκης μας έβαλαν στην καραντίνα για μια ημέρα και μετά μας πήγαν στο Ellis Island. Εκεί μας αραδιάσανε σαν τα πρόβατα για να μας εξετάσουν. Όλοι τρέμαμε μήπως δεν μας βρουν απολύτως υγιείς και μας γυρίσουν πίσω. Ο πατέρας μου αποκαλούσε το Ellis Island 'νησί των δακρύων και του φόβου'», αφήγηση της Ευτέρπης Δουκάκη στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα...

Το νησί Ellis βρίσκεται έξω από το Μανχάταν. Έως τις αρχές του 17ου αιώνα ονομαζόταν Γκαλ και το 1603, όταν ο τοπικός κυβερνήτης το αγόρασε από τους Ινδιάνους το μετονόμασε σε Oyster Island. Λίγο καιρό αργότερα, αγοράστηκε από τον Samuel Ellis. Από το 1892, ως Ellis Island, ξεκίνησε τη λειτουργία του ως κέντρο υποδοχής μεταναστών και συνέχισε μέχρι το 1954. Από εκεί πέρασαν 12.000.000 εκατομμύρια νεοαφιχθέντες μετανάστες. Ενδεικτικά, έχει υπολογιστεί ότι περίπου το 40% όλων των σημερινών πολιτών των ΗΠΑ είχε έναν τουλάχιστον πρόγονό του στο νησί Ellis.

Washington Post: Η Λέσβος είναι το Ellis Island του 21ου αιώνα

Όταν το νησί άνοιξε τις πύλες του, μια μεγάλη αλλαγή άρχισε να πραγματοποιείται στον τομέα της μετανάστευσης στην Αμερική. Οι αφίξεις από τη βόρεια και τη δυτική Ευρώπη (τη Γερμανία, την Ιρλανδία, την Βρετανία και τις σκανδιναβικές χώρες) αραίωσαν και όλο και περισσότεροι μετανάστες προέρχονταν από τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Μεταξύ της νέας αυτής γενιάς ήταν πολλοί Εβραίοι, Ιταλοί, Έλληνες, Πολωνοί, Ούγγροι, Τσέχοι, Σέρβοι, Σλοβάκοι, αλλά και πολλοί μη-Ευρωπαίοι από τη Συρία, την Τουρκία και την Αρμενία. Όλοι ήλπιζαν για μια καλύτερη ζωή στη «Γη της Επαγγελίας», μακριά από τον πόλεμο, την πείνα και τις διώξεις.

Forensic Architecture: Ποιος είναι ο άνδρας με το κίτρινο μπλουζάκι στη δολοφονία του Ζακ;

To διεθνές ερευνητικό κέντρο Forensic Architecture έδωσε στη δημοσιότητα την προκαταρκτική έκθεση ανάλυσης οπτικοακουστικού υλικού που αφορά τον βίαιο θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου και θέτει το ερώτημα: «Ποιος είναι ο άνδρας με το κίτρινο μπλουζάκι;»

Ο συγκεκριμένος άνδρας έχει απαθανατιστεί σε διάφορα βίντεο που αφορούν τη βίαιη επίθεση και τον θάνατο του Ζακ, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει ταυτοποιηθεί προκειμένου να καταθέσει ως μάρτυρας, ενώ -όπως υπογραμμίζεται στην έκθεση- η αστυνομία υποστηρίζει ότι δεν τον γνωρίζει.

Ωστόσο, ο άνδρας αυτός φαίνεται σε διάφορα καρέ και φοράει ένα κίτρινο t-shirt με μια ευδιάκριτη μπλε στάμπα, ένα ξεβαμμένο μπλε τζιν, παπούτσια με σόλες ανοιχτού πράσινου χρώματος και μαύρο ρολόι.

Τι καταγράφει η έκθεση

Ο άνδρας αποτυπώνεται για πρώτη φορά στην κάμερα ασφαλείας ενός καταστήματος παπουτσιών επί της οδού Πατησίων να περπατάει προς την κατεύθυνση της οδού Γλάδστωνος, όπου σημειώθηκε η επίθεση.

Οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες» της κεντροαριστεράς και ο Τσίπρας

Της Νικόλ Λειβαδάρη

Το Κίνημα Αλλαγής διέγνωσε στην συνδιάσκεψη του Γαλατσίου «πανικό και απελπισία». Και είδε «επιστράτευση γυρολόγων» και «εικόνες απόγνωσης». Η ΝΔ έπαιξε άμυνα στους ρυθμούς του Bella Ciao, με πολιτικό χιούμορ επιπέδου «Τσίπρα ciao». Oι στρατευμένοι του «αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου» πλειοδότησαν σε χαρακτηρισμούς απαξίωσης της Προοδευτικής Συμμαχίας, με ευγενέστερο όλων – και βαθιά… πολιτικό – το «προοδευτικό τσίρκο». Και κάποιοι άλλοι ρώτησαν εάν την προοδευτική παράταξη του Βενιζέλου (του Ελευθέριου προφανώς) και του Παπανδρέου την εκφράζουν πλέον ο Τζουμάκας, ο Ραγκούσης, ο Μπίστης και ο Θεοχαρόπουλος.

Ενδιαφέρον το ερώτημα, αρκεί να απαντηθεί προηγουμένως το εάν η έκφραση και η εκπροσώπηση της δημοκρατικής παράταξης του Βενιζέλου (του Ελευθέριου πάντοτε) έχει κατακυρωθεί ιστορικά, αμετάκλητα και αποκλειστικά στους – καθ’ όλα συμπαθείς – Βασίλη Κεγκέρογλου και Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο. Και το εάν επίσης ο Βενιζέλος ο νεώτερος (ο Ευάγγελος) έχει περισσότερα ιδρυτικά δικαιώματα στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα από τον Στέφανο Τζουμάκα. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι πως αυτή η ένταση στην αποδόμηση της Προοδευτικής Συμμαχίας προδίδει αγωνία. Και είτε πρόκειται για την αγωνία των… «νόμιμων ιδιοκτητών και κληρονόμων» της κεντροαριστεράς απέναντι στους «εισοδιστές του Τσίπρα», είτε για την εύλογη αγωνία ενός χώρου που τελεί σε στρατηγικό και ιδεολογικό βέρτιγκο, δείχνει ήδη τους όρους με τους οποίους θα ξαναμοιραστεί μετεκλογικά η πολιτική τράπουλα.

Μετά από 25 χρόνια Η γενοκτονία στη Ρουάντα ταράζει πάντα τον ύπνο του “πολιτισμένου” κόσμου!...

Πάνε ακριβώς 25 χρόνια, από τότε που η “πολιτισμένη” ανθρωπότητα παρακολουθούσε αδιάφορη πάνω από 1 εκατομμύριο ανθρώπους στην όχι και τόσο μακρινή Ρουάντα να σφαγιάζονται μόνο και μόνο επειδή ανήκαν στη εθνότητα των Τούτσι. Τώρα, μετά από ένα τέταρτο αιώνα, σχεδόν παντού στην Ευρώπη, η επέτειος αυτής της φοβερής γενοκτονίας δεν πέρασε όμως διόλου απαρατήρητη: Δεκάδες αρχηγοί κρατών, πρωθυπουργοί και άλλοι υψηλοί αξιωματούχοι, με μοναδική τρανταχτή εξαίρεση τον πρόεδρο της -συνένοχης στη σφαγή- Γαλλίας, βρέθηκαν στο Κιγκαλί για να πουν “ποτέ πιά”, ενώ τα ΜΜΕ των χωρών τους διακρίνονταν για τα ειδικά πολύωρα και πολυσέλιδα αφιερώματά τους τόσο στα θύματα όσο και στους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της γενοκτονίας.

Ο λόγος αυτής της ξαφνικής ευαισθησίας κατανοητός και διπλός: Από τη μια ο συσχετισμός δυνάμεων που επιβάλει η επιτυχημένη ανοικοδόμηση και ανάπτυξη της Ρουάντα, που έχει γίνει πρότυπο για τις αφρικανικές -και όχι μόνο- χώρες, και από την άλλη η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων των τελευταίων μηνών για τον καθοριστικό ρόλο του γαλλικού Κράτους, του γαλλικού στρατού και ειδικότερα της τότε κυβέρνησης Μιτεράν στη γενοκτονία, πριν, στη διάρκειά της και μετά από αυτήν.